Piękny, rowerowy, północny wschód Polski

Temat wyjazdu w północno-wschodnie rejony Polski, chodził mi po głowie już od jakiegoś czasu. Na Podlasiu i Mazurach nie byłem dobre dziesięć lat, w końcu nadszedł czas, aby tam wrócić. Praktycznie z dnia na dzień wyznaczyłem trasę, zaklepałem noclegi, założyłem CX Compy i spakowałem sakwy. Dołożenie prawie dziesięciu kilogramów na tył mojego roweru, nie należało do największych przyjemności – ale jak się później okazało, nie wziąłem praktycznie nic nadprogramowego poza bluzą.

Łódź Pabianicka PKP
Tu muszę pochwalić stronę vagonWEB, dzięki której udało mi się znaleźć takie pociągi, na których mi zależało. Wiecie, jeżeli jedzie się w grupce, można szybko i łatwo wsiąść do dowolnego pociągu. Nawet do tych, w których drzwi są cholernie wąskie i wchodzi się po stromych schodkach. Gdy jedzie się samemu – nie jest to ani wygodne, ani przyjemne. Pewnie, można sobie poradzić, a pociąg bez nas nie odjedzie, ale po co się specjalnie męczyć?

Pesa Dart
fot. Jakub Murat (Wikimedia)

Dlatego celowałem w połączenia, na których jeżdżą odnowione albo nowe składy, takie jak Pesa Dart na zdjęciu powyżej. Wsiada się bardzo wygodnie, a w środku są niezłe miejsca do powieszenia rowerów.

pesa dart wieszaki na rower

W każdym razie dzięki vagonWEB namierzyłem fajne pociągi (wystarczy wpisać numer pociągu z wyszukiwarki PKP) i ruszyłem z Łodzi do Białegostoku, z przesiadką w Warszawie.

bialystok autobus ogorek

Tuż koło dworca w Białym, minął mnie Jelcz RTO 043, popularnie nazywany Ogórkiem. Przez chwilę myślałem, że tak wyglądają tu wszystkie autobusy. Ale okazało się, że niestety nie, a ten jest jedynym zabytkowym egzemplarzem na ulicach.

Białystok Rynek Kościuszki

Szybki przejazd przez Rynek Kościuszki.

Pałac Branickich

Białystok Pałac Branickich

I dotarłem do Pałacu Branickich, który znajduje się całkiem blisko dworca. Od razu uprzedzę – nie przepadam za zwiedzaniem i spędzaniem nadmiernej ilości czasu w takich miejscach. A tym bardziej, że miałem tego dnia do przejechania 120 km, a była już godzina 14, ruszyłem dalej.

Green Velo Białystok

O Green Velo napiszę jeszcze później. Na jej ślady trafiłem kilka razy i prawie zawsze byłem z tego faktu bardzo zadowolony. Tak powinna wyglądać każda większa droga w Polsce! Okej, szerokie pobocze by wystarczyło, ale taka asfaltowa wstążka jest jeszcze lepsza. W miejscach, gdzie była tylko droga – rowerzystów nie było praktycznie wcale. Ale tam, gdzie można było pojechać rowerówką, co chwila kogoś mijałem. I to nie tylko turystów, ale także lokalsów. Od razu widać, że takie drogi są BARDZO potrzebne.

Monaster Supraślfot. Chwiedka (Wikimedia)

Kawałek za Białymstokiem mijam monaster z XV wieku w Supraślu. Bardzo ciekawie się prezentuje.

Wilki

A to znak, który witał mnie przy wjeździe do Puszczy Knyszyńskiej. Trafiłem na niego w Kopnej Górze. Jadąc rowerem, wolałbym jednak przyspieszyć widząc wilki :) Na pierwszym postoju w tej puszczy zaatakował mnie rój (tak się to nazywa) komarów. Musiałem po kilku minutach uciekać, ale na całe szczęście nigdzie później nie spotkałem już takich ilości w jednym miejscu.

czerwony-dom-drewniany

Bardzo podobała mi się podlaska zabudowa wsi. W wielu miejscach można spotkać tego typu drewniane domy. I one są w naprawdę świetnym stanie! Widać, że ludzie o nie dbają i niektóre miejsca wyglądały jak z obrazka.

kon

Do Augustowa, gdzie miałem pierwszy nocleg jechałem nie tylko asfaltem. Przez dobre trzydzieści kilometrów moja trasa wiodła przez pola, łąki i lasy. Trochę źle to skalkulowałem, bo ostatnie dziesięć kilometrów jechałem po ciemku. Na szczęście znów trafiłem na Green Velo prowadzącą wzdłuż głównej drogi. A zatrzymałem się w świetnym miejscu – hotelu Villa MB.

Kanał Augustowski

A tu już kanał Augustowski, który mijałem kolejnego dnia. Fajnie byłoby położyć się i poleżeć nad wodą, ale nie było lekko – musiałem jechać :)

pobocze

No i właśnie. Takie pobocze wystarczy, aby dało się jechać całkiem przyjemnie (jak na tyle samochodów obok). Niestety, nie zawsze byłem w stanie ominąć bardziej ruchliwe drogi. Na Podlasiu czy Mazurach zazwyczaj albo jedzie się taką asfaltówką, albo kluczy gdzieś przez wioski, drogami o różnej jakości.

Suwałki

A to stare koszary wojskowe na wjeździe do Suwałk. Teren chyba jest na sprzedaż, więc jeżeli jest jakiś chętny… :)

szybowiec

Gdzieś za Suwałkami wjechałem w krzaki, aby nagrać odcinek o tym, jak bronić się przed bezpańskimi psami. Gdy wracałem do głównej drogi, nad moją głową krążył szybowiec. I robił to coraz niżej i niżej. W pewnym momencie wylądował w pozycji, którą widzicie na zdjęciu. Okazało się, że to zawodnik Szybowcowych Mistrzostw Świata, które odbywały się na Litwie. Pomogłem mu ściągnąć maszynę z drogi i ruszyłem dalej.

szlak-rowerowy

Moim celem drugiej dnia były Wiżajny. Oczywiście pamiętałem, że w tych rejonach jest sporo zjazdów i podjazdów. Ale kilka kilometrów przed Wiżajnami była ich kumulacja :) Do tego, jeszcze w Suwałkach, zjadłem obiad, po którym nie byłem zupełnie głodny. No i zapomniałem, żeby co jakiś czas zjeść kawałek czekolady, którą traktuję jako zapasy węglowodanów na trasie.

mleczarnia

I pięć kilometrów przed końcem trasy, całkowicie odcięło mi prąd. Siedziałem przy tym klimatycznym budynku, rozprostowywałem kości i napychałem się ciastkami. Pomogło :) Po dwudziestu minutach mogłem jechać dalej.

Wiżajny

W Wiżajnach miałem się gdzie zregenerować. Miejscówka, w której spałem (Kalinka), była nad samym jeziorem (kto by pomyślał) Wiżajny. Było typowo agroturystycznie, czyli cisza, spokój, pyszne śniadanie i czas na odpoczynek.

Green Velo

Ale super długo nie odpoczywałem. Z różnych logistycznych względów, wyznaczyłem sobie na trzeci dzień trasę o długości 150 kilometrów. A jak widzicie na zdjęciu powyżej, do płaskich nie należała (choć i tak nie było już tak źle, jak poprzedniego dnia).

Granica państwa

Kilka kilometrów od Wiżajn znajduje się trójstyk granic Polski, Litwy i Rosji. Tuż obok mieszka kolekcjoner słupków granicznych :)

Trójstyk Polska Litwa Rosja
Na trójstyku znajdziecie taki właśnie postument. Co ciekawe, stoi on DOKŁADNIE w miejscu przecięcia się granic. Po polskiej i litewskiej stronie można spokojnie spacerować. A na rosyjską część kostki wokół tego znaku nie można wchodzić. Pachnie to trochę Bareją :) Ja oczywiście na rosyjskiej ziemi nogi nie postawiłem. Co to, to nie, nawet przypadkiem ;) Ponoć rosyjska Służba Graniczna śledzi wpisy w mediach społecznościowych i wystawia mandaty. Tak więc, to nie byłem ja!

Kiekskiejmy

Mijając trójstyk, wjeżdża się do województwa warmińsko-mazurskiego. Zaczynają się tu tereny, które przed wojną należały do Prus Wschodnich. Dlatego spotyka się tu tyle wiosek, na których nazwach można sobie połamać język :) Kiekskiejmy to po prostu spolszczone Kögskehmen.

Mosty w Stańczykach

Będąc w tych rejonach, nie można nie zajrzeć do mostów w Stańczykach. Bardzo fajne miejsce, tam też nagrałem odcinek, który niebawem pojawi się na kanale Rowerowych Porad. Jedyne co mi się nie podobało, to najazd „Januszy”. Panowie w klapkach, wydzierający się przez cały teren do swoich żon, czy kobiety nawołujące do swoich dzieci z przerażeniem w głosie. Ja jednak wolę ciszę i spokój takich miejsc.

Wieża ciśnień Gołdap

Taką fajną wieżę ciśnień można zobaczyć w Gołdapi (nadal nie mogę się przyzwyczaić, że Gołdap jest rodzaju żeńskiego, a nie męskiego jak kiedyś myślałem). Można też wejść na górę, aby podziwiać widoki. Niestety tu wychodzi wada moich sakw – nie da się ich zabezpieczyć przed kradzieżą. Chyba, że Wy macie swoje patenty. Z rowerem nie byłoby problemu, bo zabrałem ze sobą U-Locka. Natomiast z sakwami zawsze mam ten sam kłopot.

postoj

Mogę też powiedzieć, że piekło zamarzło. Zacząłem zastanawiać się nad zakupem stopki :) Ale tylko, żeby zakładać ją na wyjazdy! Zaczęło mnie wkurzać szukanie punktów, o które mogę oprzeć rower. Dawałem sobie radę, jak widać na zdjęciu. Ale jakoś to przeboleję i będę montował stopkę od czasu do czasu.

 

green-velo-gruntowa

To może teraz dwa zdania o Green Velo. Trafiałem na jej odcinki od czasu do czasu, tak więc nie jest to ocena ani całej trasy, ani nawet jej odcinka podlasko-mazurskiego. Po prostu napiszę o tym, co spotkałem. Przez wiele kilometrów GV wije się asfaltem wzdłuż głównych dróg. I bardzo dobrze! Tak jak pisałem wcześniej, korzystają z niej nie tylko turyści, ale także lokalny ruch. Na zdjęciu powyżej widzicie gruntowy odcinek, który był bardzo dobrze przygotowany, nawierzchnia odpowiednio ubita i jechało mi się po niej naprawdę wygodnie.

Green Velo MOR

Co jakiś czas trafiałem na MOR-y, czyli Miejsca Obsługi Rowerzystów. Bardzo fajny pomysł, choć przydałoby się, aby wszędzie były toitoie. Tu akurat był, stylowo obudowany drewnianą budką :)

mokradla

Na GV można trafić także na takie miejsca. Stamtąd też nie chciało mi się już jechać dalej. Najchętniej spędziłbym na tych mokradłach cały dzień.

green-velo-wpadka
Ale jest też łyżka dziegciu, w tej beczułce miodu. Na odcinku między Baniami Mazurskimi, a Węgorzewem przestało być fajnie. Drogi wysypane były żwirkiem, który leżał sobie luźno. I jazda po takiej nawierzchni niestety nie należała do przyjemności. Nie szło się na tym rozpędzić w żaden sposób. Sytuację trochę ratowały pasy wyjeżdżone przez samochody (był tam dopuszczony lokalny ruch z ograniczeniem prędkości do 20 km/h). Tak czy owak, przydałby się tam bardzo przejazd walca, który doprowadzi ten odcinek do odpowiedniego stanu. Na razie bardzo, bardzo źle go wspominam.

muzeum tradycji kolejowej wegorzewo

Następny przystanek miałem pod Muzeum Tradycji Kolejowej w Węgorzewie.

Wiatrak Stara Różanka

I pod wiatrakiem z XIX wieku w Starej Różance.

Impuls Pilec

Wreszcie udało mi się dotrzeć na nocleg. W zasadzie przyjechałem w momencie gdy zrobiło się ciemno. Gdybyście kiedyś mieli ochotę wybrać się do przepięknego, klimatycznego miejsca, polecam Wam Impuls w Pilcu. W starym, pruskim domu, przemiła holenderska właścicielka urządziła gospodarstwo agroturystyczne. Można się tam poczuć jak na wakacjach u prababci, tak stary jest ten dom :)

Bardzo dobrze wspominam to miejsce, może poza dojazdem. Jadąc od Kętrzyna, nie pojechałem na Św. Lipkę, tylko skróciłem trochę drogę jadąc na Mrągowo, a potem gruntową drogą na Pilec. No właśnie, gruntową… okoliczni mieszkańcy tak jakoś dziwnie na mnie patrzyli, gdy skręcałem w tę drogę. Wyjeżdżający olbrzymi traktor z tej drogi też nie dał mi nic do myślenia. Tak więc śmiało ruszyłem przed siebie, by po chwili wpakować się na wyłożoną kamieniami drogę dojazdową do pól. Nie zniechęciło mnie to, trzymałem się skraju drogi i jakoś jechałem. Robiło się coraz ciemniej, a droga z kamieniami skończyła się. Zastąpiły ją wyjeżdżone przez ciągniki koleiny i głębokie kałuże. No cóż, te ostatnie 5 kilometrów, to była prawdziwa szkoła rowerowego życia.

zabudowania

A to zabudowania za miejscem, w którym spałem. Typowa dla tych rejonów czerwona cegła, skrzyżowana z kamieniami. Takich budynków jest w tych okolicach naprawdę sporo.

droga-kamienie

Ostatniego dnia, niestety musiałem zebrać się dość wcześnie. Przepyszne śniadanie, z najlepszym miodem od lokalnego pszczelarza, jaki w życiu jadłem i w drogę. O 13:30 miałem pociąg z Olsztyna i musiałem na niego zdążyć.

Dworzec Olsztyn

Droga przebiegła mi spokojnie. Bardzo podobało mi się to, że przez dłuższy czas, wzdłuż trasy nr 16 szła równolegle asfaltowa droga, którą w spokoju mogłem zbliżyć się do Olsztyna.

Cóż, takie spontaniczne wyjazdy są najlepsze. Odpocząłem psychicznie (fizycznie trochę mniej, ale nie narzekam), oderwałem się na kilka dni od wszystkiego, naładowałem akumulatory. I już myślę o kolejnej trasie :)



Aby napisać komentarz pod wpisem, nie musisz się rejestrować! Wystarczy, że podasz swoją nazwę i e-mail oraz zaznaczysz ptaszkiem "Wolę pisać jako gość". Trzeba odhaczyć jeszcze dwa okienka od góry, gdzie zgadzacie się na przetwarzanie Waszych danych. Zapraszam do komentowania - odpisuję na wszystkie pytania, nawet w starych wpisach.